Gt40 zaprezentowano na specjalnym pokazie w Nowym Jorku w 1964 roku, ford wzbudził ogromną sensację. Rzeczywistość na torach okazała się nieco odmienna. GT40 wystartował po raz pierwszy podczas wyścigu na torze w niemieckim Nürburgring w 1964 r. Niestety pierwszy wyścig nie został ukończony z powodu awarii skrzyń biegów. W wyścigu Le Mans żaden z startujących Fordów GT nie dotarł do mety.
Ford był przekonany o możliwościach tego samochodu. Inżynierowie poprawili skrzynię biegów, silnik, aerodynamikę, skrócono przód, aby samochód nie tracił przyczepności przy większych prędkościach. W 1966 roku na torze w Le Mans wystawiono 8 załóg Forda z numerami 1-8 i po 12 godzinach wyścigu 6 z pośród 8 startujących fordów zajmowało 6 pierwszych pozycji. W rezultacie na wyścig ukończyli zajmując wszystkie 3 miejsca na podium.
W sezonie 1967 wystawiono nową wersję samochodu. Był to Ford GT40 Mark IV. W porównaniu do poprzednika wyposażono go w nową karoserię ukształtowaną z aluminium. Samochód wyposażono w nową, 4-biegową skrzynię biegów i nowy ośmiocylindrowy widlasty silnik o pojemności 6980 cm3 i mocy 540 KM[1]. Ford skoncentrował się w tym sezonie na wyścigu Le Mans. Do wyścigu zgłoszono cztery modele Mark IV i trzy Mark II. Podczas wyścigu GT40 Mark IV zmierzono maksymalną prędkość 343 km/h, jednak trzy fordy uległy kolizji i zostały wycofane z wyścigu. W rezultacie zwyciężył Ford przed dwoma Ferrari.
W 1968 roku po znaczącej zmianie przepisów z wyścigów wyeliminowano Mark II i Mark IV. GT40 wyposażono w silnik o pojemności 4942 cm3 i mocy 420 KM. Głównym konkurentem w nowym sezonie stało się Porsche, którego samochody zajmowały trzy pierwsze miejsca startowe. Mimo tego w tym sezonie zwycięstwo przypieczętował Ford GT 40.

Sezon 1969 należał do wyjątkowo trudnych. Porsche wystawiło modele: 908 i 917 a Ferrari model 312P. Po zaciętym wyścigu i wycofaniu się części załóg (m.in. dwa Porsche utrzymujące się przed długą cześć wyścigu na 2 czołowych miejsach) zwyciężył Ford i dodatkowo zajął trzecią pozycję.